Dalsze informacje nt. zabytków w Bolonii...

Nieopodal Piazza Maggiore leży via Farini, przy której znajdują się butiki najsłynniejszych projektantów mody (Louis Vuitton, Giorgio Armani, Versace, Gucci itp.). I choć niewielu turystów może sobie pozwolić na zakupy w tym miejscu, to i tak są one traktowane jako atrakcja turystyczna.

Nieopodal via Farini i Piazza Cavour leży kościół dominikanów (San Domenico). Wewnątrz kościoła znajduje się grób założyciela zakonu ozdobiony rzeźbami, z których jedna jest wykonana przez Michała Anioła Buonarotti'ego.

Jednym z najważniejszych miejsc w Bolonii jest kościół Santo Stefano, który w rzeczywistości jest kompleksem 7 kościołów poświęconych Męce Chrystusa oraz świętym Vitale i Agricola. Kościół wzniesiony jest na pozostałościach świątyni starożytnej bogini Iside. Już w V w. został zaadaptowany jako miejsce kultu chrześcijan. Wewnątrz świątyni znajdują się m.in. zabytkowa chrzcielnica, replika Grobu Pańskiego, antyczne kolumny i płaskorzeźby.
Kościół otwarty jest codziennie, a w niedzielę możliwe jest bezpłatne zwiedzenie kościoła wraz z przewodnikiem (w języku włoskim).

Przy via Clavature, która jest przecznicą od via Rizzoli, znajduje się kościół pw. Santa Maria della Vita. Od XIII w. kościół był częścią kompleksu, w skład którego wchodził między innymi Szpital Życia (Ospedale della Vita).

Kolejnym z kościołów wartym odwiedzenia jest Basilica di San Luca, w której przechowywany jest pochodzący najprawdopodobniej z XI w. obraz Matki Bożej (Madonna di San Luca). Kościół usytuowany jest tuż poza miastem. Z centrum na wzgórze prowadzi via Saragozza. Na całej długości trasy zbudowany jest portyk o 666 łukach, który z lotu ptaka przypomina węża. Jest to symbol szatana, którego głowę miażdży Maryja symbolizowana przez Bazylikę.

I to o czym chciałbym wspomnieć tylko jednym zdaniem to katedra, która nie jest kościołem na Piazza Maggiore, ale leży przy jednej z głównych ulic miasta, tzn. przy via dell'Indipendenza.

W Bolonii jest jeszcze wiele innych ciekawych miejsc, jednak najważniejsze zostały opisane powyżej.

Bolonia nie jest miastem odwiedzanym przez miliony turystów, co nie znaczy, że nie ma tutaj miejsc wartych zobaczenia. Poniżej parę przydatnych informacji nt. tego co zwiedzać w Bolonii.

Tym z czego najbardziej słynie Bolonia jest najstarszy w kręgu cywilizacji zachodniej Uniwersytet. Przyjmuje się, że został założony w 1088 roku. Nie jest to jednak data dokładna, ponieważ uczelnia uzyskała podmiotowość prawną dopiero w 1158, a z drugiej strony zajęcia dla studentów prowadzone były już przed 1088 rokiem.
Budynek najstarszego Uniwersytetu znajduje się przy via Zamboni i jest otwarty dla zwiedzających.

Innym znanym zabytkiem miasta są Dwie Wieże. Niższa z nich nie została ukończona, gdyż odchyla się zbytnio od pionu. W momencie, gdy zdano sobie sprawę, że kontynuowanie budowy grozi katastrofą, rozpoczęto konstruowanie drugiej z wież zwanej Asinelli, której wysokość to niecałe 100m. Na wyższą z wież można wejść, aby podziwiać panoramę "Czerwonego Miasta", zwanego tak ze względu na kolor dachów oraz upodobania polityczne mieszkańców.

Wieże to produkt firmowy Bolonii. W całym mieście znajduje się ich kilkadziesiąt. Budowali je zamożni mieszkańcy miasta. Służyły one do obrony, a ściślej mówiąc do atakowania najeźdźców.

Kolejnym ważnym punktem na planie miasta jest Piazza Maggiore, a przy nim Bazylika, popularnie zwana San Petronio od imienia jej patrona i patrona Bolonii. Informacji o świętym jest jednak niewiele. Jedyną pewną jest ta, że był biskupem żyjącym w V wieku n.e.
Wewnątrz Bazyliki znajduje się Wahadło Foucault. Wstęp jest bezpłatny, ale Bazylika zamknięta jest w czasie siesty.

Pytania można zadawać w komentarzach :).
 

W tym roku do Włoch przyjechałem 6 kwietnia. Gdy wyjeżdżałem z Polski krajobraz był jeszcze zdecydowanie przedwiosenny. We Włoszech natomiast było ciepło i zielono. Cały kwiecień był przyzwoity, chociaż w prawie każdy weekend była brzydka pogoda. Kiedy przyszedł maj temperatury spadły poniżej 20 stopni i często padało. Ale podobno tak jest co roku w Bolonii. Dopiero na przełomie maja i czerwca przyszło prawdziwe lato i upały, które trwały... tylko dwa tygodnie. Teraz od dobrych kilku dni jest pochmurno, zimno i pada. A dzień przed początkiem lata, czyli 20 czerwca, w Dolomitach spadł śnieg. I może nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby wydarzyło się to wysoko w górach. Ale śnieg spadł na miasteczka, domy, samochody, drogi, chodniki.

Każdego ranka miliony Włochów śpieszących się do pracy  parkują samochody koło kawiarnii (często na przejściach dla pieszych albo na środku drogi) i wstępują na kawę. Kawę, którą pije się na stojąco nie tylko dlatego, że rano nie ma czasu na rozsiadywanie się, ale również dlatego, że kawa wypita przy barze jest tańsza niż ta serwowana do stolika.
W barach i kawiarniach oprócz kawy można dostać drożdżówki, kanapki, sałatki, makarony na zimno.

Obiad czasem jada się w restauracji, chociaż w porze obiadowej sporo z nich jest zamkniętych, bo przecież właściciel i obsługa też muszą mieć czas na posiłek.

Późne popołudnie to czas na podwieczorek (merenda) albo aperitivo. Najprostszy podwieczorek to chleb polany oliwą  albo kawałek pizzy kupiony w lokalu typu Pizza al taglio. W Bolonii najgorsza pizza w kawałkach sprzedawana jest koło dwóch wież (via Rizzoli). Znacznie ciekawsze od podwieczorku jest aperitivo. Nie jest to tylko, jak mogłoby się wydawać piwo, drink albo kieliszek wina. Jeżeli w kawiarni organizowane jest aperitivo, tzn. że można sobie nieźle pojeść. Na barze wyłożone są włoskie potrawy, którymi klienci mogą się częstować bez ograniczeń. Najlepsze bolońskie aperitivo organizuje Caffè Zamboni (via Zamboni).

Kolacje w restauracji najczęściej składają się z pierwszego dania (np. makaron, pizza), drugiego dania (mięso albo ryba), deseru i kieliszka mocniejszego alkoholu, który wspomaga trawienie. A do tego woda i wino. W resturacjach kelnerowi nie daje się napiwku ani nawet nie płaci się u niego rachunku. Obsługa wliczona jest w cenę zamówienia (i na dodatek płacimy tzw. coperto, czyli nakrycie), a rachunek trzeba zapłacić w kasie, którą najczęściej obsługuje właściciel. W Bolonii wartymi polecenia restauracjami są pizzeria Spaccanapoli (via San Vitale), która serwuje prawdziwą napoletańską, czyli najlepszą z najlepszych pizzę oraz Pane, Vino e San Daniele (via Altabella), gdzie można zjeść pyszne tradycyjne włoskie dania.

Po kolacji zostaje już tylko zabawić się w pubie. Największe zagęszczenie "knajp" w Bolonii jest w okolicach Uniwersytetu, czyli w pobliżu via Zamboni. Tam też jest jeden z najbardziej lubianych pubów, czyli Irish Pub.

Poranek dnia drugiego zacząłem od intensywnego poszukiwania mieszkania. Najpierw zadzwoniłem na numery z ogłoszeń, które wisiały w hostelu, ale były przeterminowane... Później pojechałem do centrum i w ciepłym wiosennym słońcu na Piazza Maggiore przeglądałem ogłoszenia i dzwoniłem, dzwoniłem, dzwoniłem...

Tak przy okazji to na całym placu dostępne jest darmowe WiFi.

Po kilkunastu telefonach udało mi się umówić na oglądanie dwóch mieszkań tego samego dnia i jednego dzień później przed południem. Jak dotąd nigdy nie musiałem szukać mieszkania, więc byłem pewny, że przynajmniej jedno z nich mi się spodoba i że do hostelu wrócę tylko po swój bagaż.
 

Popołudniu czekało mnie jednak duuuuuże rozczarowanie. Oba mieszkania były brudne, nie remontowane od 100 lat, właściciele rządali 500€ kaucji, a na dodatek jedno z nich było droższe niż cena podana w ogłoszeniu. Lekko załamany poszedłem do mojej szkoły języka włoskiego i zacząłem przeglądać najnowsze ogłoszenia. Natrafiłem na jedno zamieszczone niecałą godzinę wcześniej. Pokój - niedaleko centrum, do wynajęcia "od zaraz", cena umiarkowana. Zadzwoniłem i od razu poszedłem go zobaczyć. Wprowadziłbym się tego samego wieczoru, gdyby nie lokatorzy, którzy chcieli jeszcze przez parę dni poszukać kogoś na dłużej niż trzy miesiące. Tak wygląda właśnie we Włoszech wynajmowanie pokoi "od zaraz".

W między czasie zrobił się wieczór. Nie pozostało mi nic innego jak wrócić do hostelu na kolejną noc. Tym razem jednak wiedziałem już, że znalezienie mieszkania nie będzie takie łatwe, jak mi się zdawało...

P.S.
Pytania? Komentarze? :)

Mieszkania w Bolonii zacząłem szukać już przed wyjazdem. Przeglądałem ogłoszenia, wysyłałem email'e, dzwoniłem (połączenia z Heyah do Włoch są tańsze niż połączenia krajowe we włoskiej sieci WIND). Właściciele szkoły językowej, w której robię praktykę obiecali mi w tym pomóc, ale ograniczyli się do przesłania adresów stron z ogłoszeniami.

I tu spotkało mnie twarde zderzenie z włoską rzeczywistością. Na najpopoluraniejszej stronie easystanza.it można oglądnąć wszystkie oferty, można zostawić swoje ogłoszenie, można wysłać email do wszystkich użytkowników, ale nikt nie może odczytać odebranych wiadomości, jeśli nie zapłaci 16,99€ za 10 dniowy dostęp do portalu (po paru dniach cena spada do 9,99€). Inne strony (affittasi.com, bologna.bakeca.it) na szczęście udostępniają dane ogłaszających (email, numer telefonu).

Za pomocą jednej z nich udało mi się wynająć pokój jednoosobowy, do którego mogłem się wprowadzić już w dniu przylotu. Ale nie byłem przekonany, że chce w nim mieszkać, bo kosztował 300€ za miesiąc, a do tego trzeba przecież doliczyć rachunki oraz tzw. condominium (opłata za sprzątanie klatki schodowej, windę itd.). Nawiasem mówiąc przeciętna cena za pokój w Bolonii, to 300-350€, przy czym jeżeli ma służyć jako pokój dwuosobowy, właściciele żądają 400-500€. Dlaczego? Nie wiem i nigdy tego nie zrozumiem. Nie mniej jednak nie wprowadziłem się do wspomnianego pokoju, bo musiałbym wydać na niego prawie całe stypendium.

W tej sytuacji noc spędziłem w hostelu, a następnego dnia zacząłem szukać łóżka w pokoju dwuosobowym. Ale o tym przy następnej okazji.

P.S.
Czekam na komentarze i pytania :)

Moje pierwsze kroki nie są tak naprawdę pierwszymi we Włoszech. Jakiś czas temu spędziłem w Italii parę dobrych miesięcy. A i do Bolonii zdarzyło mi się kilka razy przyjechać. Ale po kolei…

Już w październiku zaczęły mi chodzić po głowie praktyki zagraniczne. Wcale nie chciałem jechać do Bolonii, ani nawet do Włoch. Szczerze mówiąc jestem tutaj, bo… nie miałem żadnej innej możliwości. Moim wymarzonym miastem był Wiedeń. Ale niestety, tam w Austrii mają kryzys i żadna firma, nie chciała mnie przyjąć nawet na bezpłatną praktykę. A szukałem długo. W internecie, przez znajomych, przez znajomych znajomych. W końcu straciłem nadzieję. Wysłałem jednego, jedynego email’a do Włoch i po pięciu tygodniach wysiadłem z samolotu na lotnisku w Bolonii. Tak na marginesie, Bolonia ma dwa lotniska: BLQ im. Guglielmo Marconi oraz FRL w miejscowości Forlì oddalonej o około godzinę drogi pociągiem na południe. Na BLQ, które leży niemal w samym mieście, operuje Ryanair. W Forlì startują i lądują samoloty WizzAir.

Wracając jednak do mojego lotu, muszę powiedzieć, że jak zwykle był stresujący. Chociaż nie bardziej niż wszystkie dni od kiedy kupiłem bilety. Szczerze mówiąc to boję się latać mimo, że to podobno najbezpieczniejszy sposób podróżowania. Ale bezpieczny czy nie, na pewno jest najszybszy i naj… tańszy. Tym razem się udało. Wylądowałem. Zabrałem bagaż i pobiegłem do autobusu, który kursuje między lotniskiem, dworcem kolejowym i centrum. Bilet do kupienia u kierowcy. Jest potem ważny przez godzinę również na wszystkich innych liniach miejskich.

Przykra sprawa, ale nie miałem w Bolonii żadnych znajomych, a dobrze było się gdzieś przespać pod dachem. Kilka pytań do Polaków bolończyków i znalazłem autobus, który zawiózł mnie niemal pod same drzwi hostelu. Po 20:00 było to o tyle łatwe, że nie trzeba było się przesiadać (autobus nr 21/B spod dworca kolejowego w kierunku San Sisto). Hostel jak hostel, nic specjalnego. Ale było czysto w pokojach i łazienkach. A do tego ciepła woda nawet w nocy. W cenę noclegu wliczone drobne śniadanie. Dwie kromki chleba, dżem i coś podobnego do nutelli. Można też było kupić mrożonkę i podgrzać w mikrofalówce, ale nie była to najtańsza opcja wyżywienia. Mocno zmęczony, ale i zadowolony, że jestem już na miejscu położyłem się spać. Rano, zgodnie z regulaminem, opuściłem pokój przed 10:00 przekonany, że szybko znajdę mieszkanie i nie będę musiał spędzić kolejnej nocy w czteroosobowym pokoju. Trochę się przeliczyłem, ale to już inna historia…

P.S.
Czekam na komentarze i pytania!